تُو  نیـــــــــــستی  کِــــــــــه ببینـــــــــــــــــــــی

چگونه عَطر تُو  دَر عُمق  لَحظه ها جاری است

چگونه عَکس تُو در بَرق  شیشه ها  پیداســت

چگونه جای  تو در  جان زندگی سَــــــبز اسـت

هَــــــــنوز  پَنـــــــــــــــــــــــجره  بــــــــــاز  است

تُو از بُلنـــــــــــــــــــدی  ایوان به باغ  می نِگری

دِرخت هــــا  وَ چمَن هــــــا  و شَمعدانی  هــــا

به آن تَرنــــــــم شیرین  به آن  تَبــــــــسم  مِهر

به آن نِـــــــــــگاه  پُر از  آفتـــــــــــاب   می نگرند

تَمـــــام گُنجشکان که   دَر نَـــــــــــــــــــبودن تُو

مَـــــرا   به  باد  مَلامــــــــــــــــــــــــت  گرفته اند

تُــــــــــــرا  به  نـــــام   صِــــــدا  می کُنـــــــــــند

هَنوز نَقــــــــــــــش تُرا  از  فَراز   گُنــــــــــبد کاج

کِنار باغچه زیر  دِرخـــــــــــــــــت  ها  لَبِ حُوض

دَرون آینــه  پــــــــــــــاک  آب   مـــــــــــی نگرند

تُو نیستی که  ببینی  چگونه  پیچــــیده است

طَنیـــــــــــــن شِعر تُو  در  تَـــــــــــرانه  مَــــــــن

تُو نیستی  که بیبنی  چگـــــــــــونه  می گردَد

نَســـــــــــــــــیم روح  تو  در باغ  بی جوانه من

چه نیمه شَـــــــب ها  کز  پاره های  ابر سِپید

به   روی   لُــــــــــــــــــــــــــوح  ســــــــــــــــپهر

تُرا چــــــنانکه  دلم  خواسته است ساختِه ام

چه نیمه شَـــــــــــــب ها   وقتی  که ابر بازیگر

هِزار چهره  به  هَر  لَحــــــــــظه می کند تصویر

به    چَشــــــــــــــــــم   هَمــــــــــــــــــــــــزدنی

میان  آن  هَمــــــــــــــه  صُورت  تُرا شناخته ام

به  خــــواب می ماند تنها به  خواب  می ماند

چــــــــــــراغ آینه  دیوار بی  تُو  غمـــــــــــگینند

تُو نیستی که ببیــــــــــــــنی  چگونه  با  دیوار

به مِهربانی یک  دوست از  تُو  مـــــــــی گویم

تُو نیستی  که ببینی  چــــــــــــــگونه  از دیوار

جَــــــــــــــــــــــــــــــــــواب    مـــــــــی  شنو م

تُو نیستی که ببینــــــــــــی چگونه دور  از   تُو

به  روی  هَـــــــــــــرچه دَر   ایــــــن  خانه ست

غُبار سُربی اَندوه  بال   گُـــــــــــسترده   است

تُو نیســـــــــــــــتی  که  ببینی دِلِ  رَمیده  مَن

بجُز تُو یاد  هَــــــــــمه چیز را  رها  کرده  است

غُروب های  غَریــــــــــــب در ایــــن   رَواق  نیاز

پَرنده ساکت  و  غمگین  سِـــتاره  بیمار است

دو چَشم  خَســـــته  مَن  در  این  اُمـــید عَبث

دو شَمع سوخته  جان  هَمیـشه  بیدار  است

تُــــــــــــــــو نیســـــــــتی  کِه  ببینـــــــــــی....