من پـــــری غمگــــین کوچکـــــــــی را
می شــناسم که در اقیانوســــــــی مسکـــن دارد
و دلش را در یــــک نی لبک چوبیــــن
می نــــوازد آرام آرام
پری کوچــک غمگینی که شــــب از یک بوسه می مـــیرد
و سحر گاه از یــــــــک بوسه به دنــیا خواهد آمــــــــ...ـــــد
... فــــــــروغ فرخـــــــــــــــــــــزاد

بر گیسوانـــت جای یک رنگین کمان خالیســـــــــت

هَـــمِــه یِ هَــســـتـــیِ مَــــن آیــه تــار یـــکــیــســـت
کــه تُــــرا در خــــود تـِــکرار کُـــنـــان 
به سَـــحَــــرگـــاه شِـــکُــــفــتـَــن هــا وَ رَســـتَــن هــایِ ابَـــدی خــواهَـــد بُــرد...

از تنگناي محبس تاريكي
                     از منجلاب تيره اين دنيا
                                           بانگ پر از نياز مرا...

تو به من خنديدي و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم
باغبان از پي من تنـد دويد...

عاقبت خط جاده پایان یافت، من رسيدم ز ره غبار آلود
نگهم بيشتر ز من مي تاخت، بر لبانم سلام گرمي بود

شهر جوشان درون کوره ظهر، کوچه مي سوخت در تب خورشيد
پاي من روي سنگفرش خموش، پيش مي رفت و سخت مي لرزيد ...

امشب از آسمان ديده ي تو
روي شعرم ستاره مي بارد
در سكوت سپيد كاغذ ها
پنجه هايم جرقه مي كارد

شعر ديوانه ي تب آلودم
شرمگين از شيار خواهش ها
پيكرش را دوباره مي سوزد
عطش جاودان آتش ها

...