تَــــــحويل سال نٌــــو، بی تٌــــو، بدون تٌو:

تکـــــــرار سالای تاريکِ پٌـــــــشتِ سر...

سالايی که تو شون از تـــــٌو اثــَر نَبــــــود

نَـــــه يه نشونی و نــَـــه خَط و نــــَه خَبر!

يه ماهی قـــرمزهٍ مُـــــــرده رو آبِ تٌـــــنگ

که خواب آخَـرش يَخ بسته تو چشاش...

يه سَـــــبزه ی کچل تو کاسه ی سٌـــفال

که گندٌمی شٌـــــــدن رؤيا شٌــده بَراش...

يه دَســـته سٌــــنبله پژمٌــــرده ی بَــنفش

با چَــــــند تا سکه ی دَه شاهـــیِ سـياه

يه ساعَـــــت خَــــــراب که کــــٌل زندگيش

وَقتــــــو نشون داده، امــــــا به اشـتباه...

اين سٌـــــــــفره ی مَنه وقتی تٌــــو غايبی

وَقتــــی که سال نٌو يه شــــــوخيه بَــرام!

وَقتــــی که پٌـــــــشت هَــــر زَنگ تلفٌــنی

دٌنبال رَدتـــم... تنها تٌــــــو رو می خوام...

اين سٌـــــفره ی مَنه، تو قَحطی چــشات

وَقتی کـــــــه دور دور از خـــــــَلوت مَـــنی

وَقتی که لااقَــــــــل واسه گذشــــته هــــا

يادَم نمی کٌـــنی، زَنگـــی نمی زَنـــی...

دور از تٌــــو سال مَــــن، روزاش پٌـر از غَمه

روزايی که تــــوشون از تٌو نشونه نيست!

دور از تــــٌـــو سال نو، از کٌـــــــــهنه بــدتره

اين سفره خاليه، اين خونه خونه نيست!

مَــــن پای سٌفره ام، اين سٌـفره ی سياه

تٌـــــو هَــــــم کنارِ يه سفره پٌــــر از بهار...

عيدت مٌـــــبارک و سالت پٌـــر از خوشی!

يک بارم عــــــــــيدٌ به تَــــقويم مَــن بيار!

یَغْما گــٌلرویی