از مَنفی ده شروع می کنیم!

کسی که به دُنیات میاره مادرت نیست... کسیه که بهت یاد میده چه جوری زندگی کُنی! کسیه که می بَردت تو آسمونا...بدون اینکه قَبلش بخوابی تو یه قَبر بتُنی!

کسی که قَلبشو بهِت میده دوست نداره ... شاید فرداش ازت پَس بگیره و تَنهات بذاره.... کسی که عاشقته قلبتو می گیره تو دستاشو جای قَلب خودش می ذاره...

چقدر امشَب گریه دارم... چقَدر وَقتشه بارون بباره...بُغضتُ بشکن مِثل بُغض من حالا که داریم از هَم می بریم... مَن عاشقِتَم ... تُو عاشقَمی پَس چرا داریم شِکر می خوریم؟!!؟

مَن پشیمونم، خیلی داغونَم،مثل یک سگ مُرده ی بی خود تُو پشیمونی با خُودت می گی کاشکی از اول شروع نِمی شُد!!!

از صِفر ؟!! نَه از مَنفی ده شروع می کنیم!

اعتماد چیز خوبیه یادِته؟ تُو خودت خُدا رو نشونم دادی و گُفتی اعتقاد چیز خوبیه... پَس یکم دیگه... یه بار دیگه... برای بار هزار و یکم ... بَعد ار مَن و تو دُنیا می میره عشق هَم می ذارن زیر سرم!

تو رو می بوسم مثل ضریحی که دَست هیچ کس نرسید بهش ... این اولشه برگرد تا با هَم بریم تا تَهش !!!

کی چی می دونه فَردا کی میاد ؟ کی ما رو جُدا از هَمدیگه می خواد؟ کی چی می دونه؟ چی می خواد بشه؟ ما هَمو داریم... هَر چه باداباد...!