خسته بود از پرسه زنی بی هدف. خسته بود از اینکه دائم دروغ بشنود از همه. چشمان خمارش را به روبرو دوخت و فکر کرد نکند خود من هم دروغین باشم. شاید رسم دنیا این است که همه دروغ باشند و باطل بگویند.

چشمانش را بیشتر گشود. حتی اگر نمیدید صداها بودند...

میشنید صدای رهگذری که از آن سوی خط مخابرات میگفت : عزیزم دوستت دارم ٬ اما دستش در دست دیگری بود.

میشنید صدای بقالی که میگفت: ماستم نترشیده و سالم است ٬ اما ماست ترشیده بود. 

صدای دختر را که به مادر میگفت : من اصلاً به هیچ پسری فکر نمیکنم ٬ اما لرزش تلفن داخل کیفش هشدار میداد که پیامکهای زیادی انتظارش را می کشد.

میشنید که دوستی به دوستش میگوید : تو بهترینی ٬ اما قلبش می خندید از حقه زبان.

میشنید صدای عابری را که نجواکنان به خود میگفت : تو تنها نیستی تنها نیستی ٬ اما تنها بود خیلی تنها.

میشنید که پسری به دختری گل میداد و میگفت : عاشق تو هستم ٬ اما گل کاغذی بود.

میشنید و میشنید...

سرش گیج رفت.

آرام بر سکویی نشست و اجازه داد اشکش گونه اش را تر کند ٬ چرا که شنیده بود زمانی که به خود گفت : هیچوقت دیر نیست جبران میکنی ٬ اما دیر شده بود و چقدر زود...

در این ترس شنید صدای مهربان پیرمردی که لیوان آبی به سمتش گرفت و گفت: دروغی را با دروغ بزرگتر از بین نبر... به خودت دروغ گفتی که همیشه وقت است٬ اما دروغ نگو که حالا دیر شده، امید هیچگاه دروغ نمیگوید.

پیرمرد نبود...

شنید مردی عاشقانه همسرش را نگاه کرد و گفت : ممنون که عشق را به من ارزانی داشتی.

شنید جوانی گفت : خدایا مرا تنها نذار من به تو محتاجم.

شنید دختر گفت : مادر روزت مبارک گرچه هدیه ام کم است در برابر زحماتت.

باز هم شنید و شنید...

انگار میشد در لابلای هیاهوی بیرون چیزی فراتر شنید.

فراتر از گنجایش ذهن.

چیزی به نام عشق که با توان هر چه بیشتر با مرگ دست و پنجه نرم میکرد...