در آنجا بر فراز قــــــــــــــــــــــــــــله کوه

دو پایم خسته از رنج دویــــــــــــــــــدن

به خود گفتـــــــــــم که در این اوج دیگر

صدایم را خـــــــــــــــــدا خواهد شنیدن

به سوی ابرهـــــــــــــــــــــای تیره پر زد

نگاه روشـــــــــــــــــــــــــــــــن امیدوارم

ز دل فریـــــــــــــــــــاد کردم کای خداوند

من او را دوست دارم؛ دوســـــــت دارم

صدایم رفت تا اعـــــــــــــــــماق ظلمت

به هم زد خواب شــــــــــــوم اختران را

غبــــــــــــــــــــــــــــارآلود و بیتاب کوبید

در زرین قصـــــــــــــــــــــــــــر آسمان را

ملائک با هزاران دســــــــــــــت کوچک

کلون سخت سنگیـــــــــــن را کشیدند

ز طوفان صــــــــــــــــــــدای بی شکیبم

به خود لـــــــــــــرزیده در ابری خزیـــدند

ســـــتون ها همچو ماران پیـــچ در پیچ

درختان در مه سبــــــــــــــــــزی شناور

صدایم پیکرش را شستـــــــــــــشو داد

ز خاک ره درون حـــــــــــــــــــــوض کوثر

خـــــــــــــدا در خواب رویـــا بار خود بود

به زیر پلکها پنهان نگـــــــــــــــــــــاهش

صدایم رفت و با انـــــــــــــــــــــدوه نالید

میان پرده هـــــــــــــــــــای خوابگـاهش

ولی آن پلک هـــــــــــــــــــای نقـره آلود

دریغا تا سحرگه بســــــــــــــــــته بودند

سبک چون گوش ماهــی های ساحل

به روی دیده اش بنشســــــــــته بودند

صدا صدبار نومیدانه برخاســــــــــــــــت

که عاصـــــــــــــــــی گردد و بر وی بتازد

صدا می خواست تا با پنجــه ی خشم

حریر خواب او را پاره ســـــــــــــــــــــازد

صدا فریاد می زد از ســـــــــــــــــــر درد

بهم کی ریزد این خـــــــــــواب طلایی؟

من اینجا تشنه ی یــک جرعه ی مــهر

تو آنجا خفته بر تخــــــــــــــــت خدایی

مگر چنــــــــــــــــــــــدان تواند اوج گیرد

صدایی دردمند و محنـــــــــــــــــت آلود

چو صبح تازه از ره بــــــــــــــــــــــاز آمد

صدایم از صدا دیــــــــــــــــــگر تهی بود

ولی اینجا به سوی آســــــــمانهاست

هنوز این دیده ی امیــــــــــــــــــــدوارم

خدایا این صدا را می شنــــــــــــاسی

  من او را دوست دارم؛ دوســـــت دارم...